logocropped

Het wordt verondersteld dat de mens is geworden wat hij is door zijn sociale talent om een gemeenschappelijk besef van identiteit te hebben en dit uit te drukken in ‘cultuur’. Instinctief hunkeren mensen naar een gemeenschapsgevoel, een gedeelde cultuur die hun plek in de wereld bevestigt tegenover zichzelf en de ander. Maar gemeenschappen zijn niet meer wat ze in prehistorische tijden waren. Stamtaferelen hebben plaats gemaakt voor metropolen en wereldnaties. Steden als Rotterdam herschrijven de basisregel van de gemeenschap.

Met ongeveer 620.000 inwoners en maar liefst 176 nationaliteiten is Rotterdam een stad als geen ander in Nederland. De culturele rijkdom van deze stad stelt de bewoner echter wel voor een problematische kwestie: als zoveel mensen een andere culturele achtergrond hebben, wat houdt ons dan bij elkaar? Wat is de Rotterdamse identiteit?

“Homo Sapiens, that’s a pretty good defenition of the species. But Homo Fictus, fiction-man, that’s about equally accurate. Man is a storytelling animal.”

– Jonathan Gottschall, over “The Storytelling Animal” (2014) 

Iets wat mensen net zo instinctief doen als gemeenschappen vormen, is verhalen vertellen. Je doet het altijd als je praat, schrijft, tekent of op welke manier dan ook jezelf uit. Mensen zijn geboren om  verhalen te construeren en interpreteren. In het persoonlijke verhaal uiten we onszelf en reflecteren we op onze omgeving of gemeenschap. Deze verhalen ben ik gaan verzamelen en verbeelden in Het Nieuwe Rotterdamse Volksverhaal.

 

chinesekeukenHNRV (Het Nieuwe Rotterdamse Volksverhaal) is een groeiende bundel van portretten en prentverhalen gebaseerd op de persoonlijke verhalen van Rotterdammers. Ik spreek willekeurig mensen in Rotterdam en portretteer hen terwijl zij vertellen over zichzelf en over Rotterdam. Het portret dient vervolgens als uitgangspunt voor een prentverhaal.

Met Het Nieuwe Rotterdamse Volkverhaal wil ik vensters openen tussen het grote aantal verschillende culturele ‘eilanden’ in Rotterdam, die soms zo ver uit elkaar lijken te liggen. Het maakt het verhaal van ‘de ander’ toegankelijk voor een breed publiek, Rotterdams of niet. Door een willekeurig persoonlijk verhaal even in de ‘spotlights’ te zetten door middel van een portret en een prentverhaal maak ik de stem van dit individu een significant onderdeel van het volksverhaal van Rotterdam.

Lees en bekijk hieronder Het Nieuwe Rotterdamse Volksverhaal. Wil je op de hoogte blijven van HNRV? Volg dan de Facebook-pagina via onderstaande button en praat mee met #HNRV

Of bekijk de Portrettengalerij.

Naamloos

 

 

Veel lees- en kijkplezier!

 

—————————————————————————————————————————-

 

HNRV #1: Het verhaal van Jim

Dit is het verhaal van Jim. Hij is 80 jaar en woont al zijn hele leven op Katendrecht. Hij vertelt over vroeger. Hoe Katenrecht met de nek aangekeken werd door de rest van Rotterdam. Geweld, buitenlanders, losbandigheid en prostitutie. Daar stond het schiereiland om bekend. Maar Jim kent het anders. Als je er opgroeide zag je voor wat het echt was: een vrijhaven. Na het bombardement werd Katendrecht het uitgaanskwartier van Rotterdam. Al het nieuwe in de wereld kwam samen op deze industriële en multiculturele plek. Je zou kunnen zeggen dat Katendrecht in de jaren ’40 en ’50 een toekomstbeeld van het Rotterdam dat wij nu kennen toonde.

Scanned by Scan2Net

 

hnrv1

 

HNRV #2: Het verhaal van Berkin & Ayberk

Dit zijn Berkin en Ayberk. Ze zijn neefjes en wonen in Delfshaven. Ik spreek met hen op het Heemraadsplein waar ze met elkaar aan het praten zijn op een bankje. Ayberk is druk bezig met het drinken van een grote Slush Puppy. Ze praten over wat ze later willen worden. Politie, concluderen ze allebei. Het is niet altijd veilig op straat, weten ze te vertellen, maar omdat zij op karate zitten kunnen ze later heel makkelijk boeven vangen. “Dat is makkelijk, want dan worden alle boeven bang!” “Niet als ik boef word!” grapt Ayberk.

Scanned by Scan2Net

 

 

hnrv2

 

HNRV #3: Het verhaal van Hilal

Dit is het verhaal van Hilal, een 27-jarige studente uit Spangen. Ik spreek haar op de Kermes, tweemaal per jaar georganiseerd door de Turkse Islamitische gemeenschap. Ze studeert farmacie in Groningen, maar komt nog vaak terug om bij haar familie en haar vrienden te zijn. Haar ouders wilden aanvankelijk dat ze arts of advocaat werd, maar zij had andere plannen. Ze moest haar ouders daar uitleggen wat er allemaal nog meer mogelijk was, en dat andere vakgebieden hier evenveel aanzien kunnen hebben. In Groningen kan ze zich goed op haar studie richten, en ze merkt dat men daar heel anders is dan in Rotterdam. Maar uiteindelijk mist ze de dynamiek, de mogelijkheden en het diverse straatbeeld van Rotterdam. Daarom is ze wel van plan weer terug te komen als haar studie klaar is.

Scanned by Scan2Net